PETER DECLEYN

Peter Decleyn

Aarde

Ooit kneedbaar als elke losse gedachte
Getormenteerd, uit handen gegeven
In wind en vlammen versteend.

Nu, louter versiering van stilte,
Op een sokkel
die schroomvallig werd beklommen

‘De aarde is niet perfect kneedbaar naar onze verlangens’, stelt Peter De Cleyn. Als keramist wordt Peter vooral aangesproken door elementen waarin een spoor van onvolmaaktheid loopt; roest, verweerde takken, onregelmatig gevormde keien, … De poëtica van het letsel. Het is niet toevallig dat Peter zich wendde tot de keramiek. De onvoorspelbaarheid van het creatieproces dwingt immers per definitie een bescheiden houding af. Je hebt niet alles onder controle; als ‘schepper’ kan je immers onmogelijk mee in het vuur kruipen. De temperatuur in de oven, de gebruikte grond, slijk of klei, de baktijd en de plaats in de oven bepalen in belangrijke mate het resultaat en zijn niet zomaar terug te voeren tot controleerbare variabelen. Het maakt van de keramische creatie keer op keer weer een oefening in de open ontmoeting.

De objecten zijn geen functionele gebruiksvoorwerpen, maar poëtische objecten die in de eerste plaats getuigen van de leegte die ze omhullen. Leegte is het leidend beginsel voor Peter. En herhaling. De keramische objecten zijn vaak niet solitair. De leegte die hij verkent, is immers niet de leegte van de eenzaamheid, maar die van de volheid van dingen en gedachten, van de rijkdom en complexiteit van de tijd en de materie.